در گلستانه

تو کجایی گلنار

تو کجایی گلنار

بی تو من تنهای تنهایم

خونه بی تو سرده

دل من پر درده

تو کجایی پی تو می‌آیم

چشمهایم بی‌نور

خسته و خشکیده پاهایم

نور چشمونم باش

قوت جونم باش

یاریم کن برخیزم از جایم

- دختر خوبم نباش نومید و غصه‌دار و غمگین

            صبر کن صبر کن می‌آید دیر یا زود از راه

            روزهایی چون کلوچه شیرین

این باشد برای فرنیک مزروعی و بغضی که قورت می‌دهم و جایی ته دلم تبدیلش می‌کنم به یک خنده بزرگ به شادباش تولد تو.

من دور بودم از جنگ وقتی جنگ شد.  من رنج نکشیدم اندازه کودکان جنوب و غرب و تهران.  اینجا شمال سبز است همیشه همه چیز به وفور بود اگر هم نبود برای من که چند ماه پس از جنگ به دنیا آمدم، کافی بود.

حالا وقتی از رنج جنگ حرف می زنی من احساس گناه می‌کنم که در کنار تو نبوده‌ام. 

حالا هم، امروز و روز قدس و نمی‌دانم چند روز دیگر می‌آید و من آنجا با تو کنار تو نیستم و من احساس گناه می‌کنم.

به صفحه تلویزیون نگاه می‌کنم به پلیس مملکت که باتومش را به کمر زنی جوان می‌کوبد و یک ریشو با افتخار از قهرمانی‌ او تصویربرداری می‌کند.  نگاه می‌کنم و درد در ستون فقراتم می‌پیچد. 

من و گرز و میدان افراسیاب

سیزدهم آبان میعادی است تا از نو به یاد آوریم

پی‌نوشت: من نمی‌خواستم از سیزده آبان بنویسم، یعنی فکر کردم خودم که نیستم‌ آنجا در خیابان کنار آدمهایی که دلم پیش‌شان است، پس بهتر است سکوت کنم.  بعد اما خواستم این را بنویسم اینجا برای همین. 

من که می‌گم این به اندازه سیزده آبان تو خیابون بودن مهمه

من که می‌گم این به اندازه الله‌اکبر گفتنهای شبانه سبزه

من که می‌گم این هم یه نه بزرگه که باید کوبیده بشه به دهن این قانون

من که می‌گم اینم یه جنگه، جنگ ما

من که می‌گم این رویای منه رویایی که هنوز و همیشه با منه.

محمد مصطفایی نوشته تا حالا بیست و هفت میلیون جمع کرده.  

شماره کارتش رو هم اعلام کرده که واریز پول راحتتر بشه.

فراخوان استمداد رو کپی گرفتم فردا ببرم پخش کنم به نظرتون دیگه چی کار می‌شه کرد؟

به محمد مصطفایی کمک کنیم.

دویست میلیون تومن یعنی فقط دوهزارتا تا صدهزارتومنی، زیاده؟ خوب چهارهزارتا پنجاه هزارتومنی. 

من که فکر می کنم ما بی شماریم و این بچه ها زنده می مانند.

هرچند فقط این بچه ها نیستند که هم اکنون نیازمند یاری سبزمان هستند اینجا هم زنی هست که خوب بچه نیست اما آدم داستانش را که می شنود می بیند هرگز بچه نبوده است.

پی نوشت بی ربط: با تشکر از معلم ریاضی سرکار خانم شین

دو تا بچه دو تا بچه روی بچه تاکید می‌کنم باهم دعوا می‌کنند یکی با چاقو یکی با شیشه به هم حمله می‌کنند و یکی می‌زنه اون یکی می‌میره، می‌تونست برعکس باشه.  دو تا بچه نمی‌خواستند قتل کنند می‌خواستند دعوا کنند دو تا بچه.  بعد دو تا آدم بزرگ صبح زود قبل آفتاب می‌روند می‌ایستند جلو چوبه دار بعد اون بچه که خوب حالا انقدر بزرگ شده که بشه مجازاتی که برای خفاش شب و سعید حنایی در نظر گرفته شد برایش اعمال بشه، می‌افته به پایشون و می‌گه "منو نکشین منو نکشین" همون بچه ببخشید بچه نه چون حالا دیگه بزرگ شده چند دقیقه بعد معلق تو زمین و آسمون می‌رقصه.  دو تا آدم بزرگ می‌رن خونه‌شون شاید به خودشون می‌گن خون بچه‌شون پامال نشده شاید هم یه چیز دیگه می‌گن، شاید هم یه چیزی از رو دوششون برداشته شده شاید هم برنداشته شده، هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌دونم من فقط می‌دونم چهار سال پیش دو تا بچه داشتیم که حالا دیگه هیچکدومشون رو نداریم.

پی‌نوشت بی‌ربط: گاهی فکر می‌کنم تنها کاری که از من برمیاد نوشتنه و از نوشتن هیچ کاری برنمیاد. 

بگو این‌طور نیست.

غیراز اینکه چنان شبیه مرحوم دایی ام بود که همان لحظه اول قبل از اینکه دهان باز کند اشک مرا درآورد

غیراز اینکه چنان لحن نرم و آرام بخشی داشت که آدم دلش می خواست یه بزه ای مرتکب شود ایشان بیاید وکیلش شود

غیراز اینکه حرف رفیق ما را زد و ما کلی دلمان تنگ شد یهویی

غیر از اینکه انقدر حرفهای خوب خوب و قشنگ قشنگ زد که آدم باید از رویش مشق بنویسد هر شب

در مورد دختر از دست رفته اش یک جمله گفت که غریب بود نمی دانم چه بود.

گفت: زیبایی اش جان را روشن می کرد، به خرد آدم می افزود. 

به جان خودم این جمله از آن آیه هاست که سجده واجب دارد.

اینجا باران می‌آید و من دلم می‌خواهد نماز بخوانم، خدا باید بداند هنوز به او ایمان دارم و گرنه نومید می‌شود.

روز تاریکی‌ست، ساعت ده صبح ناچار شدم چراغ روشن کنم.  نور؟ من می‌گویم هیچ تو بشنو شب‌تابی تنها در عمق سیاهی چاهی بی ته تا کجا تنهاست.

تنها هستم من.  تو از مرزهای تنم گریخته‌ای، و من در مرزهای تنم مانده‌ام که در روزهای تاریک چراغی روشن کنم مبادا نور از یاد تن برود. 

غیر از روشن کردن چراغ در هاون آب می‌کوبم، گیسوی باد می‌بافم، خسته که می‌شوم بر ایوان می‌نشینم و به صداهای آواره در هوا گوش می‌دهم:

"نمی‌دونم.  بچه رو از مدرسه میاری؟ آخ.  بله بله چشم.  پدر سگ مادر قحبه.  باید.  تو حق نداشتی.  چقدر دوستم داری؟  به سلامت..." 

بعضی روزها هم که بیکارم می‌روم به خیابانی که تو را به من بر نمی‌گرداند و با مژگانم برگهای خشک افتاده بر پیاده‌رو را جارو می‌زنم که کاری کرده باشم.

گاهی هم اختیارم را می‌دهم دست کلمات.

کلمات من دلتنگند، کلمات من بی‌تابند.  کلمات من هی می‌شوند شکل متنی که نمی‌شود نشان کسی داد، کلمات من به سرشان زده، می‌خواهند لخت شوند پیش چشم همه.  می‌خواهند بشوند شکل بغلم کن.  کلماتم را پنهان می‌کنم، دستشان را محکم می‌گیرم، کلمات من آب می‌شوند که ازلا به لای انگشتان بسته‌ام بگریزند، کلمات من پرنده می‌شوند که بیایند دور سر تو بچرخند و بشوند شکل متنی که نمی‌شود نشان کسی داد.

کلمات من نمی‌فهمند تو هرگز نبوده‌ای،‌ کلمات من نمی فهمند تو از آنها خلق شده‌ای.

کلمات من معتقدند آنچه خلق کرده‌اند وجود دارد، نبودنش به اندازه بودنش وجود دارد.

گاهی حرف کلماتم را باور می‌کنم و آزادشان می‌گذارم، می‌روند می‌نشینند روی تاب موهایم، که تاب بخورند، گاهی از خم سینه‌هایم سر می‌خورند پایین و از خوشی جیغ می‌کشند.  کلمه‌اند دیگر، دلشان به همین چیزها خوش است.  به سرم زده چنین وقتهایی روی مقوای بزرگی بنویسم هم‌اکنون قادر به پاسخگویی به شما نمی‌باشم، کلمات من مشغول بازیند. 

گاهی هم من، کلماتم و نور چراغ می‌رویم می‌ایستیم در وسط میدان اعدام درختان، می‌بینیم آنجا نیستی خوشحال می‌شویم همه با هم تا خانه لی لی می‌کنیم.

رقص کوچولو

آن تیلور

برقص کوچولوی من برقص

مامانت اینجاست از هیچی نترس

بپر بیر و جیغ بزن، بپر بپر و جیغ بزن

برقص برقص کوچولوی من

بپر روی پشت‌بوم، بپر زمین از رو بوم

بیا جلو برو عقب هی بچرخ هی بچرخ

با آواز مامانت برقص کوچولوی من

با آواز شادِ دینگ دینگادینگ دینگ

برقص برقص کوچولوی من