در گلستانه

کبوتر خان تهی ، دفدفه ای نیست.

بالا می رود از پله ها زنی که چشمهایش دو هیچ درشتند، می ایستد روبه روی در بستهء خانه، زن،

و پر می شود پشتش از شبی که لب ندارد گفتن نامش را،

 و باقی، دری که باز می شود تنها به شنیدن اسم شب، یا به دیدن دخترکی که کوچک شده است در زن به قدر اشکی که نمی افتد

.

.

.

مبادا نشناسد مرا این خانه بی کبوتر...

نقاشی از Keiichi Nishimura

عنوان مطلب اسم آلبومی ست از علیزاده و گاسپاریان به زودی درباره اش برایتان می نویسم

همیشه دیر می رسیم و بغضمان کال می ماند بر درخت،

انگار...

حالا که باز گشته ام دوباره به نقطه صفر مدار خویش، می بینم 

 هیچ چیز فرق نکرده، جز نگاه من،

چشم دیروزم پرنده شد وپرید،

 انگار

...

آدرس اصلی تصویر