در گلستانه

سبزها دلشان خوش نیست.  سبزها اما با دل خونین لب خندان تحویل هم می دهند که بیزارند از آن مرگ پرستی همیشه سیاه پوش زار زده تیشه به دست.  سبزها امروز که عید است بیشتر به آنهایی فکر می کنند که نیستند، که مثل پارسال کنار عزیزانشان نیستند. امروز که عید است سبزها بیشتر فراموش نمی کنند.

عید سبزها سبز

آن لحظه های کشدار که منتظری عزیزت از خیابان برگردد...

و تو که هنوز منتظری

هرگز فراموش نمی کنم

هرگز فراموشت نمی کنم

باد که می پیچه تو سبز برگها، نمی دونم چرا صدای آب می شنوم صدای دریا، و نمی دونم اگه آب اگه دریا چرا دلم می خواد سر بذارم به بیابون، به صحرا.

خدایا تو خوبی؟

از صبح، از وقتی بیدار شدم خسته ام، بس که دیشب در خواب راهپیمایی کردم، بس که آنها دنبالمان دویدند، بس که فرار کردیم، بس که ترسیدم.  فکر کن خواب دیدم با دوستانم نقشه کشیده ایم جمع شویم یک جایی که آنها بیایند دنبال ما و بقیه بتوانند سبز بروند در خیابان و کسی کاری به کارشان نداشته باشد. 

دیگر خوابهایمان هم پارتیزانی شده است.

و حالا من خسته ام به اندازه یک انقلاب تا آزادی خسته ام و درد می کنم

خب من ...

اصلا هیچی، فراموش کن. 

من اگر دیکتاتور بودم نومیدی را برای سبزها ممنوع اعلام می کردم و به هر سبزی که نومید می شد برای تنبیه یک درکونی خیلی محکم می زدم.

گرچه سرویس می فرمایی دهانم را دیروز و امروز و هر روز شما هم نوروز

پی نوشت بی ربط: در ضمن مامان من یه قهرمانه، هم اکنون موفق شد قطره چکان سر تمام بطریهای تلخاب را درآورد و شیشه ها را برای آب شرب آماده سازد. 

روزی که نزدیک است من و خانه هم آزاد می شویم، خانه به خانه و تو به من بازمی گردی.

کاش لال بمیرد.

آن یار نکوی من بگرفت گلوی من

گفتا که چه می خواهی؟ گفتم که همین خواهم

آن پریشانی شبهای دراز و غم دل

برای نیمای نازنین که کاش دیرتر برود

شیرین ترین آواز کوچک جهان

تو راه خودت رو برو

منم راه خودت رو می رم.

لئوناردو کوهن

و من چنان پرم که روی صدایم نماز می خوانند

فروغ

آدمی که دیروز مغزش تا مرز پکیدن رفته و آقای دهتور بهش گفت خانم جان یه یکی دو روزی با اعصابت بازی نکن غلط می کنه می ره فیلم کهریزک به کارگردانی صدا و سیما رو می بینه.

اینها را به علاوه ماجرای عاطفه امام که می کنم می بینم این جیرجیرک پونو رفته پس سر من و هی می خواند. 

شماره موبایلم را هم هر چه فکر می کنم یادم نمی آید

اما مطمئنم هنوز امیدی هست.

خداوندا جان فاخته کوچک خود را به جانور وحشی مسپار.

فکر کنم مال عهد عتیق باشد

می گویند یک بند از بیانیه را بگذار اینجا.  من این قسمتش را دوست دارم:

بسم الله الرحمن الرحیم

مردم شریف، آزاده و آگاه ایران

پی نوشت: من ابطحی را مسخره و مضحکه نمی کنم شما چطور؟

کسی، که دلم می‌خواهد مرد باشد، در این نزدیکی سه تار می‌زند.  خوب نمی زند، انگار تازه دارد یاد می‌گیرد، گاهی مکثی می‌کند، و گاهی غلط می‌زند اما همین هم خوب است سازی ‌ست سه تار، صدایی دارد سه تار، به گمانم کاسه‌اش را حتا اگر بکوبی به سر من باز هم صدایی داشته باشد سه تار.

تا به کی پریشان تا به کی گرفتار

یا مده مرا وعده وفا یا ز خود نگه دار

فاخته‌ای هم هست، او هم می‌خواند.

به کدامین دعات خواهم یافت

تا روم آن دعا بیاموزم

دنیایم دیروز مهمان من بود.

مدتها بود از این گپ و گفتهای پر شیطنت دخترکانه نداشتم، از این گپ و گفتها که از هر دری حرف می زنید و پشت سر پسرها صفحه می گذارید و هر هر می خندید و به روی خودتان نمی آورید آن غم عمیق زنانه را که توی دلتان قل قل می کند.

از تمدن حرف زدیم، من و دنیا زیاد از تمدن حرف زدیم.  بحالا شما فکر می کنید ما از تمدن حرف زدیم اما ما از تمدن حرف نزدیم از تمدن حرف زدیم.

بعد هم تصمیم گرفتیم سال دیگر تابستان برویم جشنواره تابستانی ادینبورگ در اسکاتلند.  گفتم پولهایش را جمع کند گفت کدام پول؟  گفتم آره منم.

بعد قرار شد من بیایم اینجا دعا کنم کسی پیدا شود ما دو تا را بفرستد ادینبورگ، قرار شد آگهی کنیم برای جذب اسپانسر.

و من گفتم اسپانسر مگر خر است که ما را بفرستد اسکاتلند؟  دنیا تاکید کرد خر نه مهربان او مهربان است.

بعد با هم نشستیم فکر کردیم دیدیم به کسی مثل بابا لنگ دراز احتیاج است.

پی نوشت: این یک آگهی است.  توقف بی دلیل هم مانع کسب است.

هی چشم می دراندند و می گفتند موهاتو بذار تو، خون شهدا خون شهدا

انقدر که شبها خواب می دیدیم خون شهدا از دندانهایمان می چکد

حالا همین ها که خون شهدا را پرچم کرده بودند، حالا همین ها...

گل زردم، 

همه دردم

ز جفايت شكوه نكردم

تو بيا تا دور تــــو گردم

کلمه کلمه است دلم این روزها.  می آیم که بنویسمشان می‌بینم که نیستند. انگار از سرانگشتم واژه می‌چکد مثل باران بر کف دست و تب دارم من، داغم من، آنقدر که قطره‌ها ذوب می‌شوند بخار می شوند و باز به آسمان برمی‌گردند تا بر سرم ببارند.

وقاحت علیه قساوت

 خوب من نمی‌دانم چطور باید بنویسم می‌خواهم چه بگویم.  چطور بگویم که نه قسی باشد و نه وقیح.  خدا کند نشود از آم متنهای پریشان خودم هم از آن سر در نمی‌آورم. 

اتفاقات ترسناکی افتاده است.  همه یا از آن حرف می زنیم یا به آن فکر می‌کنیم.  بعضی‌ها دارند سعی می‌کنند این اتفاقات ترسناک را به زور طنز به خوردمان بدهند، کمک کنند باتوم و شیشه نوشابه را هضم کنیم.  آنها آدمهای شجاعی هستند من تحسین‌شان می‌کنم.

اما این وسط گاهی هم می‌ترسم، حس می‌کنم این طنز گاهی تبدیل می‌شود به وقاحت، گاهی طعنه می‌زند به جوکهای مستهجنی که خنده‌دار نیستند و خنده ما در برابرشان صرفا واکنشی است از سر اینکه نمی دانیم باید چه کنیم.

از آن هم بدتر این وقاحت دارد می‌شود سپر ما، می‌خندیم که ترس را عقب برانیم، به جای اینکه با آن رو به رو شویم.  به جای اینکه  ببینم می‌ترسم و از این خط جلوتر نمی‌آیم یا نمی‌ترسم و باز هم جلوتر می‌روم، پشت این سپر پنهان می‌شوم و ادای آدمی را درمی‌آورم که نیستم.  

از آن هم بدتر این وقاحت دارد می‌شود روزمرگی، یعنی دارد عادی می‌شود، قبح‌اش می‌ریزد، مثل متلک، مثل دستی که در شلوغی خیابان به خصوصی‌ترین بخش تنت کشیده می‌شود.  و کسی به روی خودش نمی‌آورد.

نمی‌دانم شاید هم من زیادی حساسیت نشان می‌دهم.  کمی هم به خاطر حرفهای دیروز توست.  آدم همیشه فکر می‌کند اتفاق از او دور است.  بعد می‌بینی نه چقدر نزدیک بوده است، از کنار تو گذشته و صاف خورده وسط پیشانی رفیقت.

و حالا وقتی من غش غش می‌خندم و به آن یکی دوستم می‌گویم شیشه نوشابه‌ خودت رو بیار اینجوری بهداشتی‌تره، و بقیه می‌خندند، آن یکی،‌ آنکه اتفاق از من گذشته و به او رسیده نمی‌خندد یا شاید هم بخندد که ما نفهمیم که خجالت نکشد، که همان‌قدر که مرد بود بماند که همان‌قدر که زن بود باشد.

شاید هم این‌طور نباشد شاید همه‌اش به خاطر این است که من از دیروز تا حالا همه‌اش دارم فکر می‌کنم چطور بردنش، کجا بردنش، چطور برگشت، حالا شبها که می‌خوابد به چه فکر می‌کند.  می‌دانم هر که ماجرا را بشنود فکر می‌کند خدا کند فقط زده باشند، فقط لت و پارشان کرده باشند.

کاش می‌شد به آنها بگوییم سرشان را بالا بگیرند که پیش ما بیشتر از قبل سربلندند.  و حواسمان را جمع کنیم قبل از اینکه بخندیم.

این کتاب آزاد شد.

بیاید روزی که همه کتابها آزاد شوند، آزاد باشند، آن روز انسان آزاد خواهد بود.

جسد سرگردانی ست الی الابد آواره در دهلیزهای تاریکی، دژخیمی که روحش را در زیر این خاک دفن کرده است، بی نام بی نشان.

به نمی دانم که، به در و دیوار شاید می گویم خودش زر نزدن بلد نیست بعد به بچه می گه. 

بعد اوضاع بدتر می شود چون مادر بچه به هواخواهی اش در می آید و داد می زند باز دست رو بچه بلند کردی. باز دست رو بچه بلند کردی.

بعد دعوایشان می شود یکریز زر می زنند، جفتشان.

بچه آن وسط هی فریاد می کشد: دردم نیومد به خدا دردم نیومد.

دروغ می گه، دردش اومده از حالا تا صد سال دیگه هر وقت یه صدای بلند بشنوه باز دردش می آد.

فقط من و تو و خدا می دونیم چقدر از روزهای زندگیش رو قرار این درد تباه کنه خالی کنه.

شب

     با گلوی خونین

                        خوانده ست دیرگاه.

دریا

نشسته سرد،

یک شاخه

          در سیاهی جنگل

                        به سوی نور

فریاد می کشد.

پی نوشت بی ربط: با این توصیفاتی که از جناب شاملو شنیده ایم احتمالا پوستمان را می کند اگر می دید شعرش  دعای ماه رمضان ماست، شاید هم نمی کند کسی چه می داند. 

                                                                                                                                                 

  و دیگر عزیزان دربندمان.

راضیه در پانزده سالی ازدواج کرد، نه ببخشید باید این طور بنویسم، راضیه را در پانزده سالگی شوهر دادند.

راضیه شوهرش را به علت رفتارهای نادرستش کشته، آن هم وقتی باردار بوده است.

اصلا مهم نیست این رفتارهای نادرست چه بوده‌اند اصلا نادرست بوده‌اند یا نه

اصلا مهم نیست راضیه قاتل است یا قربانی و از این حرفها.

مهم این است که خانواده مقتول شرط گذاشته‌اند حاضرند از جان او بگذرند اگر بپذیرد با برادر همسرش ازدواج کند و فرزندش، که دختر هم هست، حق تحصیل نداشته باشد.

خوب فکر نمی‌کنم لازم باشد دیگر چیزی را توضیح بدهم، یا نظر خودم را اینجا بنویسم.  فقط آخر داستان را می‌نویسم راضیه که خود بی‌سواد است گفت شرط دوم را نمی پذیرد حتا اگر اعدامش کنند.

منبع خبر: روزنامه اعتماد در تاریخ 26 مرداد 88

برای تو و خویش،دوست من، مردی آرزو می کنم فاقد همسر و هرگونه دوست دختر خفی و جلی.