در گلستانه

تو کجایی گلنار

تو کجایی گلنار

بی تو من تنهای تنهایم

خونه بی تو سرده

دل من پر درده

تو کجایی پی تو می‌آیم

چشمهایم بی‌نور

خسته و خشکیده پاهایم

نور چشمونم باش

قوت جونم باش

یاریم کن برخیزم از جایم

- دختر خوبم نباش نومید و غصه‌دار و غمگین

            صبر کن صبر کن می‌آید دیر یا زود از راه

            روزهایی چون کلوچه شیرین

این باشد برای فرنیک مزروعی و بغضی که قورت می‌دهم و جایی ته دلم تبدیلش می‌کنم به یک خنده بزرگ به شادباش تولد تو.

من دور بودم از جنگ وقتی جنگ شد.  من رنج نکشیدم اندازه کودکان جنوب و غرب و تهران.  اینجا شمال سبز است همیشه همه چیز به وفور بود اگر هم نبود برای من که چند ماه پس از جنگ به دنیا آمدم، کافی بود.

حالا وقتی از رنج جنگ حرف می زنی من احساس گناه می‌کنم که در کنار تو نبوده‌ام. 

حالا هم، امروز و روز قدس و نمی‌دانم چند روز دیگر می‌آید و من آنجا با تو کنار تو نیستم و من احساس گناه می‌کنم.

به صفحه تلویزیون نگاه می‌کنم به پلیس مملکت که باتومش را به کمر زنی جوان می‌کوبد و یک ریشو با افتخار از قهرمانی‌ او تصویربرداری می‌کند.  نگاه می‌کنم و درد در ستون فقراتم می‌پیچد. 

من و گرز و میدان افراسیاب

سیزدهم آبان میعادی است تا از نو به یاد آوریم

پی‌نوشت: من نمی‌خواستم از سیزده آبان بنویسم، یعنی فکر کردم خودم که نیستم‌ آنجا در خیابان کنار آدمهایی که دلم پیش‌شان است، پس بهتر است سکوت کنم.  بعد اما خواستم این را بنویسم اینجا برای همین. 

من که می‌گم این به اندازه سیزده آبان تو خیابون بودن مهمه

من که می‌گم این به اندازه الله‌اکبر گفتنهای شبانه سبزه

من که می‌گم این هم یه نه بزرگه که باید کوبیده بشه به دهن این قانون

من که می‌گم اینم یه جنگه، جنگ ما

من که می‌گم این رویای منه رویایی که هنوز و همیشه با منه.

محمد مصطفایی نوشته تا حالا بیست و هفت میلیون جمع کرده.  

شماره کارتش رو هم اعلام کرده که واریز پول راحتتر بشه.

فراخوان استمداد رو کپی گرفتم فردا ببرم پخش کنم به نظرتون دیگه چی کار می‌شه کرد؟

به محمد مصطفایی کمک کنیم.

دویست میلیون تومن یعنی فقط دوهزارتا تا صدهزارتومنی، زیاده؟ خوب چهارهزارتا پنجاه هزارتومنی. 

من که فکر می کنم ما بی شماریم و این بچه ها زنده می مانند.

هرچند فقط این بچه ها نیستند که هم اکنون نیازمند یاری سبزمان هستند اینجا هم زنی هست که خوب بچه نیست اما آدم داستانش را که می شنود می بیند هرگز بچه نبوده است.

پی نوشت بی ربط: با تشکر از معلم ریاضی سرکار خانم شین

دو تا بچه دو تا بچه روی بچه تاکید می‌کنم باهم دعوا می‌کنند یکی با چاقو یکی با شیشه به هم حمله می‌کنند و یکی می‌زنه اون یکی می‌میره، می‌تونست برعکس باشه.  دو تا بچه نمی‌خواستند قتل کنند می‌خواستند دعوا کنند دو تا بچه.  بعد دو تا آدم بزرگ صبح زود قبل آفتاب می‌روند می‌ایستند جلو چوبه دار بعد اون بچه که خوب حالا انقدر بزرگ شده که بشه مجازاتی که برای خفاش شب و سعید حنایی در نظر گرفته شد برایش اعمال بشه، می‌افته به پایشون و می‌گه "منو نکشین منو نکشین" همون بچه ببخشید بچه نه چون حالا دیگه بزرگ شده چند دقیقه بعد معلق تو زمین و آسمون می‌رقصه.  دو تا آدم بزرگ می‌رن خونه‌شون شاید به خودشون می‌گن خون بچه‌شون پامال نشده شاید هم یه چیز دیگه می‌گن، شاید هم یه چیزی از رو دوششون برداشته شده شاید هم برنداشته شده، هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌دونم من فقط می‌دونم چهار سال پیش دو تا بچه داشتیم که حالا دیگه هیچکدومشون رو نداریم.

پی‌نوشت بی‌ربط: گاهی فکر می‌کنم تنها کاری که از من برمیاد نوشتنه و از نوشتن هیچ کاری برنمیاد. 

بگو این‌طور نیست.

غیراز اینکه چنان شبیه مرحوم دایی ام بود که همان لحظه اول قبل از اینکه دهان باز کند اشک مرا درآورد

غیراز اینکه چنان لحن نرم و آرام بخشی داشت که آدم دلش می خواست یه بزه ای مرتکب شود ایشان بیاید وکیلش شود

غیراز اینکه حرف رفیق ما را زد و ما کلی دلمان تنگ شد یهویی

غیر از اینکه انقدر حرفهای خوب خوب و قشنگ قشنگ زد که آدم باید از رویش مشق بنویسد هر شب

در مورد دختر از دست رفته اش یک جمله گفت که غریب بود نمی دانم چه بود.

گفت: زیبایی اش جان را روشن می کرد، به خرد آدم می افزود. 

به جان خودم این جمله از آن آیه هاست که سجده واجب دارد.

اینجا باران می‌آید و من دلم می‌خواهد نماز بخوانم، خدا باید بداند هنوز به او ایمان دارم و گرنه نومید می‌شود.

روز تاریکی‌ست، ساعت ده صبح ناچار شدم چراغ روشن کنم.  نور؟ من می‌گویم هیچ تو بشنو شب‌تابی تنها در عمق سیاهی چاهی بی ته تا کجا تنهاست.

تنها هستم من.  تو از مرزهای تنم گریخته‌ای، و من در مرزهای تنم مانده‌ام که در روزهای تاریک چراغی روشن کنم مبادا نور از یاد تن برود. 

غیر از روشن کردن چراغ در هاون آب می‌کوبم، گیسوی باد می‌بافم، خسته که می‌شوم بر ایوان می‌نشینم و به صداهای آواره در هوا گوش می‌دهم:

"نمی‌دونم.  بچه رو از مدرسه میاری؟ آخ.  بله بله چشم.  پدر سگ مادر قحبه.  باید.  تو حق نداشتی.  چقدر دوستم داری؟  به سلامت..." 

بعضی روزها هم که بیکارم می‌روم به خیابانی که تو را به من بر نمی‌گرداند و با مژگانم برگهای خشک افتاده بر پیاده‌رو را جارو می‌زنم که کاری کرده باشم.

گاهی هم اختیارم را می‌دهم دست کلمات.

کلمات من دلتنگند، کلمات من بی‌تابند.  کلمات من هی می‌شوند شکل متنی که نمی‌شود نشان کسی داد، کلمات من به سرشان زده، می‌خواهند لخت شوند پیش چشم همه.  می‌خواهند بشوند شکل بغلم کن.  کلماتم را پنهان می‌کنم، دستشان را محکم می‌گیرم، کلمات من آب می‌شوند که ازلا به لای انگشتان بسته‌ام بگریزند، کلمات من پرنده می‌شوند که بیایند دور سر تو بچرخند و بشوند شکل متنی که نمی‌شود نشان کسی داد.

کلمات من نمی‌فهمند تو هرگز نبوده‌ای،‌ کلمات من نمی فهمند تو از آنها خلق شده‌ای.

کلمات من معتقدند آنچه خلق کرده‌اند وجود دارد، نبودنش به اندازه بودنش وجود دارد.

گاهی حرف کلماتم را باور می‌کنم و آزادشان می‌گذارم، می‌روند می‌نشینند روی تاب موهایم، که تاب بخورند، گاهی از خم سینه‌هایم سر می‌خورند پایین و از خوشی جیغ می‌کشند.  کلمه‌اند دیگر، دلشان به همین چیزها خوش است.  به سرم زده چنین وقتهایی روی مقوای بزرگی بنویسم هم‌اکنون قادر به پاسخگویی به شما نمی‌باشم، کلمات من مشغول بازیند. 

گاهی هم من، کلماتم و نور چراغ می‌رویم می‌ایستیم در وسط میدان اعدام درختان، می‌بینیم آنجا نیستی خوشحال می‌شویم همه با هم تا خانه لی لی می‌کنیم.

رقص کوچولو

آن تیلور

برقص کوچولوی من برقص

مامانت اینجاست از هیچی نترس

بپر بیر و جیغ بزن، بپر بپر و جیغ بزن

برقص برقص کوچولوی من

بپر روی پشت‌بوم، بپر زمین از رو بوم

بیا جلو برو عقب هی بچرخ هی بچرخ

با آواز مامانت برقص کوچولوی من

با آواز شادِ دینگ دینگادینگ دینگ

برقص برقص کوچولوی من

نقاشها همیشه تصویر زنی را کشیده‌اند

که تن می‌شوید یا شانه بر موهایش می‌کشد

و آنجا در کنار او آینه‌ای است.

و تو آن‌جایی، نشسته در وان حمام، پشتت را خم کرده‌ای.

آپارتمان سرد است،

همیشه در زمستان سرد است.

اما تو موهایت را شانه می‌زنی

و برای خودت آواز می‌خوانی.

گمانم یک لحظه‌ دیدم

آن‌چه نقاشها دیده‌اند:

زنی نیمی دل باخته به خود

نیمی دل باخته به جهان.

جان یائو

باز پاييز مي رسد. پاييز فصل من است و فصل خيلي هاي ديگر. در پاييز غم و شادي اگر باشد، عميق است، عميق تر است. پاييز فصل عاشقي هاست؛ فصل عاشقيت است، يعني بود، قديم ها، نه خيلي قديم که تا همين چند سال قبل که با اغماض مي شد تصور کرد هر چيز سر جاي خودش است. پاييز فصل من بود. اما اين اواخر همه چيز قر و قاطي شده بود. گيج و مبهوت مانده بودم که چي مال من است، و اصلاً کو سهم من. و حالا همه تلاشم اين است که مقهور اين گيجي و ماتي نشوم. مي نويسم، گيرم نه به دليل و انگيزه يي که هميشه براي نوشتن داشتم. مي نويسم تا تسليم اين يأس و بهت نشوم. مي نويسم تا دوباره پاييزم را تصاحب کنم. مي نويسم تا در پاييز گîرد ياد و خاطره را از روي عاشقيت و خيلي چيزهاي ديگر بزدايم.

حالا هملت من سؤال این است

 اگر این همه مرد هست که دلش تنگ می‌شود، اگر این همه زن هست که دلش تنگ می‌شود چرا آدم تنهاست این همه؟

من می‌دانم همه‌اش تقصیر پاییز و کتاب فارسی کلاس اول است که یک داس داد دست مرد و یک اسب گذاشت زیر پایش و برای من پیغام فرستاد "آن مرد در باران رفت" 

چرا اما باران اینجا در جایی که من زن بودم نمی‌بارید، چرا باران فقط بر سر مرد و داس و اسب می‌بارید، نشان به آن نشان که هیچ کلمه‌ای از من خیس نبود.

راستی تو بگو چرا اینجا سرد است و عقل از من فرار می‌کند؟

سبزها دلشان خوش نیست.  سبزها اما با دل خونین لب خندان تحویل هم می دهند که بیزارند از آن مرگ پرستی همیشه سیاه پوش زار زده تیشه به دست.  سبزها امروز که عید است بیشتر به آنهایی فکر می کنند که نیستند، که مثل پارسال کنار عزیزانشان نیستند. امروز که عید است سبزها بیشتر فراموش نمی کنند.

عید سبزها سبز

آن لحظه های کشدار که منتظری عزیزت از خیابان برگردد...

و تو که هنوز منتظری

هرگز فراموش نمی کنم

هرگز فراموشت نمی کنم

باد که می پیچه تو سبز برگها، نمی دونم چرا صدای آب می شنوم صدای دریا، و نمی دونم اگه آب اگه دریا چرا دلم می خواد سر بذارم به بیابون، به صحرا.

خدایا تو خوبی؟

از صبح، از وقتی بیدار شدم خسته ام، بس که دیشب در خواب راهپیمایی کردم، بس که آنها دنبالمان دویدند، بس که فرار کردیم، بس که ترسیدم.  فکر کن خواب دیدم با دوستانم نقشه کشیده ایم جمع شویم یک جایی که آنها بیایند دنبال ما و بقیه بتوانند سبز بروند در خیابان و کسی کاری به کارشان نداشته باشد. 

دیگر خوابهایمان هم پارتیزانی شده است.

و حالا من خسته ام به اندازه یک انقلاب تا آزادی خسته ام و درد می کنم

خب من ...

اصلا هیچی، فراموش کن. 

من اگر دیکتاتور بودم نومیدی را برای سبزها ممنوع اعلام می کردم و به هر سبزی که نومید می شد برای تنبیه یک درکونی خیلی محکم می زدم.

گرچه سرویس می فرمایی دهانم را دیروز و امروز و هر روز شما هم نوروز

پی نوشت بی ربط: در ضمن مامان من یه قهرمانه، هم اکنون موفق شد قطره چکان سر تمام بطریهای تلخاب را درآورد و شیشه ها را برای آب شرب آماده سازد. 

روزی که نزدیک است من و خانه هم آزاد می شویم، خانه به خانه و تو به من بازمی گردی.

کاش لال بمیرد.

آن یار نکوی من بگرفت گلوی من

گفتا که چه می خواهی؟ گفتم که همین خواهم

آن پریشانی شبهای دراز و غم دل

برای نیمای نازنین که کاش دیرتر برود

شیرین ترین آواز کوچک جهان

تو راه خودت رو برو

منم راه خودت رو می رم.

لئوناردو کوهن

و من چنان پرم که روی صدایم نماز می خوانند

فروغ

آدمی که دیروز مغزش تا مرز پکیدن رفته و آقای دهتور بهش گفت خانم جان یه یکی دو روزی با اعصابت بازی نکن غلط می کنه می ره فیلم کهریزک به کارگردانی صدا و سیما رو می بینه.

اینها را به علاوه ماجرای عاطفه امام که می کنم می بینم این جیرجیرک پونو رفته پس سر من و هی می خواند. 

شماره موبایلم را هم هر چه فکر می کنم یادم نمی آید

اما مطمئنم هنوز امیدی هست.

خداوندا جان فاخته کوچک خود را به جانور وحشی مسپار.

فکر کنم مال عهد عتیق باشد

می گویند یک بند از بیانیه را بگذار اینجا.  من این قسمتش را دوست دارم:

بسم الله الرحمن الرحیم

مردم شریف، آزاده و آگاه ایران

پی نوشت: من ابطحی را مسخره و مضحکه نمی کنم شما چطور؟

کسی، که دلم می‌خواهد مرد باشد، در این نزدیکی سه تار می‌زند.  خوب نمی زند، انگار تازه دارد یاد می‌گیرد، گاهی مکثی می‌کند، و گاهی غلط می‌زند اما همین هم خوب است سازی ‌ست سه تار، صدایی دارد سه تار، به گمانم کاسه‌اش را حتا اگر بکوبی به سر من باز هم صدایی داشته باشد سه تار.

تا به کی پریشان تا به کی گرفتار

یا مده مرا وعده وفا یا ز خود نگه دار

فاخته‌ای هم هست، او هم می‌خواند.

به کدامین دعات خواهم یافت

تا روم آن دعا بیاموزم

دنیایم دیروز مهمان من بود.

مدتها بود از این گپ و گفتهای پر شیطنت دخترکانه نداشتم، از این گپ و گفتها که از هر دری حرف می زنید و پشت سر پسرها صفحه می گذارید و هر هر می خندید و به روی خودتان نمی آورید آن غم عمیق زنانه را که توی دلتان قل قل می کند.

از تمدن حرف زدیم، من و دنیا زیاد از تمدن حرف زدیم.  بحالا شما فکر می کنید ما از تمدن حرف زدیم اما ما از تمدن حرف نزدیم از تمدن حرف زدیم.

بعد هم تصمیم گرفتیم سال دیگر تابستان برویم جشنواره تابستانی ادینبورگ در اسکاتلند.  گفتم پولهایش را جمع کند گفت کدام پول؟  گفتم آره منم.

بعد قرار شد من بیایم اینجا دعا کنم کسی پیدا شود ما دو تا را بفرستد ادینبورگ، قرار شد آگهی کنیم برای جذب اسپانسر.

و من گفتم اسپانسر مگر خر است که ما را بفرستد اسکاتلند؟  دنیا تاکید کرد خر نه مهربان او مهربان است.

بعد با هم نشستیم فکر کردیم دیدیم به کسی مثل بابا لنگ دراز احتیاج است.

پی نوشت: این یک آگهی است.  توقف بی دلیل هم مانع کسب است.

هی چشم می دراندند و می گفتند موهاتو بذار تو، خون شهدا خون شهدا

انقدر که شبها خواب می دیدیم خون شهدا از دندانهایمان می چکد

حالا همین ها که خون شهدا را پرچم کرده بودند، حالا همین ها...

گل زردم، 

همه دردم

ز جفايت شكوه نكردم

تو بيا تا دور تــــو گردم

کلمه کلمه است دلم این روزها.  می آیم که بنویسمشان می‌بینم که نیستند. انگار از سرانگشتم واژه می‌چکد مثل باران بر کف دست و تب دارم من، داغم من، آنقدر که قطره‌ها ذوب می‌شوند بخار می شوند و باز به آسمان برمی‌گردند تا بر سرم ببارند.

وقاحت علیه قساوت

 خوب من نمی‌دانم چطور باید بنویسم می‌خواهم چه بگویم.  چطور بگویم که نه قسی باشد و نه وقیح.  خدا کند نشود از آم متنهای پریشان خودم هم از آن سر در نمی‌آورم. 

اتفاقات ترسناکی افتاده است.  همه یا از آن حرف می زنیم یا به آن فکر می‌کنیم.  بعضی‌ها دارند سعی می‌کنند این اتفاقات ترسناک را به زور طنز به خوردمان بدهند، کمک کنند باتوم و شیشه نوشابه را هضم کنیم.  آنها آدمهای شجاعی هستند من تحسین‌شان می‌کنم.

اما این وسط گاهی هم می‌ترسم، حس می‌کنم این طنز گاهی تبدیل می‌شود به وقاحت، گاهی طعنه می‌زند به جوکهای مستهجنی که خنده‌دار نیستند و خنده ما در برابرشان صرفا واکنشی است از سر اینکه نمی دانیم باید چه کنیم.

از آن هم بدتر این وقاحت دارد می‌شود سپر ما، می‌خندیم که ترس را عقب برانیم، به جای اینکه با آن رو به رو شویم.  به جای اینکه  ببینم می‌ترسم و از این خط جلوتر نمی‌آیم یا نمی‌ترسم و باز هم جلوتر می‌روم، پشت این سپر پنهان می‌شوم و ادای آدمی را درمی‌آورم که نیستم.  

از آن هم بدتر این وقاحت دارد می‌شود روزمرگی، یعنی دارد عادی می‌شود، قبح‌اش می‌ریزد، مثل متلک، مثل دستی که در شلوغی خیابان به خصوصی‌ترین بخش تنت کشیده می‌شود.  و کسی به روی خودش نمی‌آورد.

نمی‌دانم شاید هم من زیادی حساسیت نشان می‌دهم.  کمی هم به خاطر حرفهای دیروز توست.  آدم همیشه فکر می‌کند اتفاق از او دور است.  بعد می‌بینی نه چقدر نزدیک بوده است، از کنار تو گذشته و صاف خورده وسط پیشانی رفیقت.

و حالا وقتی من غش غش می‌خندم و به آن یکی دوستم می‌گویم شیشه نوشابه‌ خودت رو بیار اینجوری بهداشتی‌تره، و بقیه می‌خندند، آن یکی،‌ آنکه اتفاق از من گذشته و به او رسیده نمی‌خندد یا شاید هم بخندد که ما نفهمیم که خجالت نکشد، که همان‌قدر که مرد بود بماند که همان‌قدر که زن بود باشد.

شاید هم این‌طور نباشد شاید همه‌اش به خاطر این است که من از دیروز تا حالا همه‌اش دارم فکر می‌کنم چطور بردنش، کجا بردنش، چطور برگشت، حالا شبها که می‌خوابد به چه فکر می‌کند.  می‌دانم هر که ماجرا را بشنود فکر می‌کند خدا کند فقط زده باشند، فقط لت و پارشان کرده باشند.

کاش می‌شد به آنها بگوییم سرشان را بالا بگیرند که پیش ما بیشتر از قبل سربلندند.  و حواسمان را جمع کنیم قبل از اینکه بخندیم.

این کتاب آزاد شد.

بیاید روزی که همه کتابها آزاد شوند، آزاد باشند، آن روز انسان آزاد خواهد بود.

جسد سرگردانی ست الی الابد آواره در دهلیزهای تاریکی، دژخیمی که روحش را در زیر این خاک دفن کرده است، بی نام بی نشان.

به نمی دانم که، به در و دیوار شاید می گویم خودش زر نزدن بلد نیست بعد به بچه می گه. 

بعد اوضاع بدتر می شود چون مادر بچه به هواخواهی اش در می آید و داد می زند باز دست رو بچه بلند کردی. باز دست رو بچه بلند کردی.

بعد دعوایشان می شود یکریز زر می زنند، جفتشان.

بچه آن وسط هی فریاد می کشد: دردم نیومد به خدا دردم نیومد.

دروغ می گه، دردش اومده از حالا تا صد سال دیگه هر وقت یه صدای بلند بشنوه باز دردش می آد.

فقط من و تو و خدا می دونیم چقدر از روزهای زندگیش رو قرار این درد تباه کنه خالی کنه.

                                                                                                                                                 

  و دیگر عزیزان دربندمان.

برای تو و خویش،دوست من، مردی آرزو می کنم فاقد همسر و هرگونه دوست دختر خفی و جلی.

در اثبات پریشان‌‌حالی ما همین بس که آن آدم مزاحم، عطف به این پست، روز یک شنبه یک چیزی برای ما نوشته که باید فی‌الفور پاسخی دریافت می‌کرد که نکرد. 

چرا نکرد؟

اول اینکه ایشان انقدر این کار را  تکرار کرده و ماجرا چنان لوث شده که بیشتر خنده‌دار شده تا آزار‌دهنده و گریه‌دار

دوم اینکه انقدر فشار درونی و بیرونی بر روی اینجانب هست که احساس می‌کنم که دچار فلج حواسی شدم انگار، خواب رفتگی احساس.  راستش را بخواهید اصلا حال ندارم که بزنم چشم کسی را دربیاورم.

ولی خوب می‌دانید همین وسط مسط‌هاست که آدم می‌فهمد آنهایی که واقعا دوستت دارند چه کسانی هستند، تو دوستم داری که می‌گویی چی کار کنم خوب شی؟  و انقدر برای من و خواسته‌ها و احساسم ارزش قائل می‌شوی که گاهی بدجوری شرم‌کش می‌شویم ما از دستت،

یا این جناب مستطاب مزاحمت که شونصد و پونصد و هفتصد بار، بلکم بیشتر، بهش گفتم آقاجان نکن نکن نکن من به شما هیچ علاقه‌ای ندارم و هیچ یعنی اصلا، روی اعصاب من نباش ما را به خیر شما امید نیست شر مرسان مرسان مرسان مرسان.

و آن‌وقت او چه کرده دقیقا همان کاری را می کند که خواسته‌ام نکند.  و این حتما از نظر ایشان یعنی دوست داشتن دیگر.  آزار دادن برای ایشان یعنش دوست داشتن، به هیچ حساب کردن تو و احساس و عقیده‌ات برای ایشان یعنی دوست داشتن، توهین به خانواده‌ات برای ایشان یعنی دوست داشتن.

فکر می‌کنم ایشان از این کار لذت می‌برد، از آزار دادن من.

این درست که جدا دیگر خزعبلاتش مرا عصبانی نمی‌کند و این درست که جدا حوصله این مسخره‌بازیها را ندارم اما خوب بهرحال هنوز انقدر هم نمرده‌ام که بگذارم کسی خیال کند دارد اعصاب مرا خرد می کن.  پس کامنت‌دانی را تعطیل کردم.  از دوستی خواستم تنظیمات وبلاگ را طوری تغییر دهد که امکان ثبت نظر، خصوصی یا عمومی وجود نداشته باشد.  دوست جان می‌گفت به نظر می‌رسد نظر ثبت شده است اما تو چیزی نمی‌بینی.  من هم گفتم ای قربانت بروم همین خوب است این‌طوری شد که ما راحت شدیم.

البت دلمان برای حرفهای قشنگ دوستان تنگ می‌رود اما مطمئنم همه مرا درک می‌کنید و عذرخواهی مرا می‌پذیرید دیگر دنیا این‌طوری است دیگر. 

دوست جانی که تنظیمات وبلاگ را برایم تغییر داد حرف قشنگی زد، می‌گفت رفتار این آدم خیلی برایش جالب است.  در روزهایی که همسن‌و سالهایش برای ذره‌ای آزادی جان می‌دهند و زندان می‌روند این آدم مثل ریس دولت خیال می‌کند باید تعیین کننده خواسته‌ها و حتا احساسات یک آدم دیگر باشد و نه نمی‌فهمد و بعد گفت تا وقتی این آدمها این‌طور فکر می‌کنند و برای هیچ کس جز خودشان حق انتخاب قائل نیستند اوضاع همین‌طور می‌ماند.

من دوست جان را دلداری دادم و گفتم ما مبارزه می‌کنیم، کم نمی‌آوریم، در مرحله اول درست همان طور که تلویوزیون دولتی را خاموش کرده‌ایم و به دروغها و مزخرفاتش گوش نمی‌دهیم رسانه این آدم مزاحم را هم تعطیل می‌کنیم.  در مراحل بعدی می‌شود روی چوب گلف بابای نیما و آزادمهر حساب کرد که می‌گفت او را با یک ضربه به دو قسمت کاملا مساوی تقسیم می‌کند.

و در اینجا بود که دوست جان خندید و مطرح کرد از او به دادگاه لاهه شکایت کنیم چون این کارش کم از جنایات جنگی نیست.

در اینجا بود که من خندیدم و گفتم من مراعات اعصاب خودم و خانواده‌ام را می‌کنم وگرنه شکایت کمترین کاری است که می شود کرد.

در اینجا بود که من و دوست جان هر دو خندیدیم و خلاصه در حین مراسم تودیع کامنت‌دانی خیلی خوش گذشت و جای شما خالی بود.

دستتو بده من

و مرد به سرانگشتان تو آویزان می شود، مثل غریقی به تخته پاره‌ای، و سرگردان مانده‌ایم ما در دریا، دریا در ما، در هم و بی هم.

هی قطع نکن

تلفنهای قدیمی را بیشتر دوست داشتم،آنهایی که شماره گیر انگشتی داشت و شماره‌ها بعد از چرخشی و صدایی غریب مثل آهی معکوس باید که برمی گشتند چاره‌ای نبود، و کمترین فاصله از آن یک بود و صفر آن هیچ بزرگ، همیشه باید یک دور کامل می‌زد، برای همین هر چه دورتر باشی صفرها بیشترند.

گراهم بل می‌دانست "هوا را از من بگیر، خنده‌ات را نه."

حالا اگه دو تا مرد داشته باشیم، یکی شاعر یکی مخترع،تو بگو کدوم رو انتخاب می‌کنی؟

هیچ‌ها، پوچ‌ها، آدمها، در هم و بی هم.  هنوز حجم نمی‌دانم از قلب من بزرگتر است و باز هم بزرگتر می‌شود.

مث دریا وقتی داری غرق می‌شی و خیال می‌کنی ساحل دورتر و دریا بزرگتر می‌شه، این فقط خطای دیده.

گربه‌ای از روی دیوار می‌گذرد، گنجشکها جیغ می‌کشند، من به دهان گربه نگاه نمی‌کنم، شاید که حادثه را به تعویق اندازم.

چشمهایت را چرا سرخ کرده‌ای لبهایت را سیاه؟

بارون، این همه، اونم تو ماه مرداد

من ایستاده بودم کنار خیابان، زیر باران، بارون، رو به روی ساختمان نمی‌دانم چه، که آن دو آمدند. شب نبود، تاریک چرا.

مرد کتش را در‌اورد و گرفت بالای سرشان و زن انگار خندید، چون دیدم که آسمان برق زد و زن و مرد از سراشیبی خیابان پایین دویدند و باور کن این زیباترین عاشقانه‌ای بود که به عمرم دیدم

تو هم یه چیزی بگو، حالا هرچی

مدتهاست دیگر شماره تلفن عزیزانم را حفظ نمی کنم.  حالا دیگر تلفن هم حافظه دارد و لازم نیست خیلی چیزها را در یاد نگه دارم.  قدیمترها فقط دست و دل بود که خالی می‌ماند، حالا بخش عظیمی از ذهن من اشغال‌نشده باقی می‌ماند برای روز مبادا، دیگر لازم نیست از خاطره بی‌شمار سلام و خدانگهدار بترسم، برای همه‌ آنها جا هست.  بشریت رشد خود را مدیون پیشرفت روزافزون تکنولوژی است.  درست به همین دلیل و نه به هیچ دلیل دیگری، در همین لحظه از عمر این متن چشم زنی به خون می‌نشیند.  مردم می‌گویند مرگ.  و بعد همین زن در یونان گوشی تلفن را برمی‌دارد و می‌گوید خودم هستم بفرمایید.  و یا زنی دیگر اینجا در همین لحظه از عمر این متن می‌سوزد و در لندن از خاکستر خود متولد می‌شود پیش گوش هزاران نفر، شاید هم بیشتر، مردم می‌گوید تعدادشان بسیار بیشتر از شصت و هفت نفر است، بسیار بیشتر از آنکه بشود انکار کرد، پیشرفت تکنولوژی را می‌گویم.

حالا تو بگو اگر دو مرد داشته باشی، یکی شاعر یکی مخترع،کدام را انتخاب می‌کنی؟ قبل از انتخاب دقت کن، پس گرفته یا تعویض نمی شود.  

و فراموش نکن حالا خیلی مانده تا تلفنی اختراع شود که به چشمهای تو نگاه کند، نامش را در نگاه‌ات بخواند، پیدایش کند و نشانت ‌دهد او را که نشسته جایی کنار پنجره، رو به رویش باران، و دستانش را، هر دو دوست را، به سوی تو دراز کرده

دستمو بگیر.

برای نیما و دل کوچیکش

رازی‌ست بین ما، فقط بین ما سه تن

سینه سرخ و درخت گیلاس و من

پرنده راز را گفت به درخت، و او گفت به من

هیچ‌کس در جهان نمی‌داند این راز را جز ما سه تن.

سینه‌سرخ بهتر از هر کسی می‌داند آن را

که این راز اوست، در دل باید که نگه دارم من آن را

آن چهار تخم کوچک را، و زندگی که پنهان است در آنها

دلم کوچک است، می‌ترسم که بر زبان آورم راز را.

اما اگر درخت نکند ناز و سینه‌سرخ نزند زیر آواز

من هم نگه خواهم داشت در دل خود این راز

گرچه آن پرندگان کوچک که آغاز کنند پرواز

دیگر همه خواهند دانست آن راز.

حالا بخند، ز  بده بیاد و بیا شمعها رو فوت کن که صد سال زنده باشی.   

در ضمن شاعر این شعر معلوم نیست.

از همه مهمتر اینکه من کیک می خوام.

تو شدی قطرهَ بارون

رفتی

توی کاسه گل زرد

سهره اومد تو رو نوشید و

پرید

بعد از اون هر جا خوند

من صدای تو رو می شنیدم از اون

که می گفتی با باد:

"من شدم قطره بارون

رفتم

توی کاسه گل زرد

سهره اومد منو نوشید و

پرید.

محمد زهری

 برمندیک شده‌ام. قبول.  ولی ببین پرنده کوچک است.  پرنده خودش پا شده است و آمده صاف در اتاق نشیمن ما نشسته و پرنده ضعیف است، مریض است انگار و ما آی گریه کردیم آی گریه کردیم که، چه می‌دانم که چی.  

خوب یعنی وسط این همه جا صاف باید بیاید که در دست من بمیرد.  بین این همه خانه باید صاف راست نوکش را می‌گرفت و می‌آمد خانه ما؟

نگه‌اش داشته‌ایم، با سرنگ و به زور بهش غذا می‌دهیم. حتا نمی‌دانم چه پرنده‌ای است، و دلم نمی‌خواهد بمیرد.  خیلی کوچک است آخر، فکر نمی‌کنم هیچ وقت به آسمان رفته باشد.

پرنده‌ها همه با هم تصمیم به مهاجرت گرفته‌اند.

شبهایی هست که برای مردن تو خلق شده‌اند، حالا اگر نمی‌میری فقط برای این است که انسان اسم شناسنامه‌ای کرگدن است.  کلی حرف بود که می‌خواستم بزنم و گریه هم نکنم، مجبور شدم یکی را انتخاب کنم.

مثلا می‌خواستم بپرسم از من دلگیر می‌روی؟  یا باز بگویم ممنونم، ممنونم، ممنونم به خاطر گره‌ای که در من باز کردی، ممنونم به خاطر همه چیز رفیق.  

رد انگشتانت را روی دستم یادگاری نگه می‌دارم.

می‌دانی من که می‌گویم مردن با رفتن فرق دارد، نشان به آن نشان که وقتی کسی می‌رود می‌توانی به او بگویی زود بیا و مطمئن باشی زود بر می‌گردد.

پی نوشت بی‌ربط: نیما گفت: چقدر خوب امشب این من نیستم که باید با تو خداحافظی کنم؛ و آنجا بود که اشکهای من غیرت ورزیدند که جاری نشوند. 

یک پی‌نوشت بی‌ربط دیگر: داشتن برادر کوچکی که بی هیچ حرفی از جیبش دستمال کاغذی دربیاورد و بدهد دستت نعمت است.

یک ترم تمام برای بچه ها از زبان گفتم از اینکه این را باید اینجا بگذارید و آن را آنجا و گول این سبک اداری پر غلط را مخورید و انقدر مغلق و بی معنی ننویسید، سادگی همیشه عین زیبایی است و با پیچاندن نمی شوند پیچیده نوشت و ... و ... و ... 

حالا تو بخوان این را و از حال من مپرس

سلام

احتراما بنده دانشجوي ترم7 به دليل مشكلات خانوادگي باكمبودمعدل مواجه شدم كه درمعرض خطرشديدمشروطي قرارگرفته ام.لذا تقاضا دارم  باعنايت حضرتعالي نسبت به رفع مشكل اينجانب اقدامات لازم را مبذول داريد

به باور من شاعر صدا ست، مثل ایکاروس

که با خود زمزمه می کرد به وقت سقوط.

آری زندگی ام مثل شاخهٔٔ شکسته در باد

به زمینهای شمالی کوفته می شود.

حالا که دارم تاریخ برف را می‌نویسم،

نور چراغ، کشتی‌های روان بر این صفحه را

می‌شوید.

بعضی عصرها اما

درهای جمهوری مزامیر را می‌گشایند

و ترس در من سبز می‌شود که زندگی نکرده ام، نمرده‌ام

آنقدر که حالا بتوانم  وجد را در واکه‌ها قلم زنم،

که بشنوم ریزش شفاف کلام مقدس را.

می‌خوانم من افلاطون را ،  آگوستین را، و انزوای هجاهایشان را

و ایکاروس همچنان سقوط می‌کند.

می‌خوانم آخماتوا را، و زیر وزن سنگین اش تا زمین خم می‌شوم،

درختان گردو بر ایوان

تشنگی هوا، روشنایی روز را نفس می‌کشند.

ایلیا کامینسکی: بخشی از شعر بلند "مرثیه ای برای اوسیپ مندلشتایم"

گاهی خوب است رفتن، خوب است سرگردانی، خوب است دور شدن، خوب است گم شدن، اصلا چطور می شود پیدا شوی اگر قبلش گم نشده باشی. فقط باید حواست باشد فکر نکنی رفتن دوای سرگشتگی توست، فکر نکنی حالا آمدن خوبت می کند، حالا در این آمدن چیزی هست که بعد ببینی نیست و از اینکه نیست دلتنگ شوی دلتنگ تر از قبل، ببینی هنوز سرگردانی و هستی اما هستن تو وزن ندارد و حالا صداهای بیشتر و تازه تری در اطراف توست اما هنوز داری با خودت حرف می زنی و این مونولوگهای درونی از قواعد زبانی مرسوم پیروی نمی کنند و همین است که تازگیها می بینی حوصله حرف زدن نداری و هر چه از تو می پرسند فقط لبخند می زنی و جملاتت فعل ندارد، کنش ندارد، معلق است تا دلت بخواهد تعلیق دارد بس که ته ندارد، چه می گویید شما نویسنده ها شما هنری ها پایانش باز است؟ برای همین نوشتن خوب است، می توانی بنویسی خط بزنی خط نزنی می توانی یک کلمه بگذاری اینجا و یک ساعت بعد بیایی کلمه بعد را بنویسی یا ننویسی اصلا

همه این لاطائلات نیمه شبانه را بی خیال، می دانی ماجرا در اینجاست که زمین گرد است و هر چقدر هم بگردی باز می رسی به خودت، به همان نقطه ای که رفتن را از آنجا آغاز کردی.