در گلستانه

روزهایی چون کلوچه شیرین

dargolestane — Fri, 06 Nov 2009 16:26:18 GMT

تو کجایی گلنار

بی تو من تنهای تنهایم

خونه بی تو سرده

دل من پر درده

تو کجایی پی تو می‌آیم

چشمهایم بی‌نور

خسته و خشکیده پاهایم

نور چشمونم باش

قوت جونم باش

یاریم کن برخیزم از جایم

- دختر خوبم نباش نومید و غصه‌دار و غمگین

صبر کن صبر کن می‌آید دیر یا زود از راه

روزهایی چون کلوچه شیرین

این باشد برای فرنیک مزروعی و بغضی که قورت می‌دهم و جایی ته دلم تبدیلش می‌کنم به یک خنده بزرگ به شادباش تولد تو.

...

dargolestane — Wed, 04 Nov 2009 18:29:11 GMT

من دور بودم از جنگ وقتی جنگ شد. من رنج نکشیدم اندازه کودکان جنوب و غرب و تهران. اینجا شمال سبز است همیشه همه چیز به وفور بود اگر هم نبود برای من که چند ماه پس از جنگ به دنیا آمدم، کافی بود.

حالا وقتی از رنج جنگ حرف می زنی من احساس گناه می‌کنم که در کنار تو نبوده‌ام.

حالا هم، امروز و روز قدس و نمی‌دانم چند روز دیگر می‌آید و من آنجا با تو کنار تو نیستم و من احساس گناه می‌کنم.

به صفحه تلویزیون نگاه می‌کنم به پلیس مملکت که باتومش را به کمر زنی جوان می‌کوبد و یک ریشو با افتخار از قهرمانی‌ او تصویربرداری می‌کند. نگاه می‌کنم و درد در ستون فقراتم می‌پیچد.

چو فردا برآید بلند آفتاب

dargolestane — Tue, 03 Nov 2009 21:32:18 GMT

من و گرز و میدان افراسیاب

همین دیگه

dargolestane — Sat, 31 Oct 2009 20:07:18 GMT

سیزدهم آبان میعادی است تا از نو به یاد آوریم

پی‌نوشت: من نمی‌خواستم از سیزده آبان بنویسم، یعنی فکر کردم خودم که نیستم‌ آنجا در خیابان کنار آدمهایی که دلم پیش‌شان است، پس بهتر است سکوت کنم. بعد اما خواستم این را بنویسم اینجا برای همین.

بگو نه

dargolestane — Mon, 26 Oct 2009 20:00:18 GMT

من که می‌گم این به اندازه سیزده آبان تو خیابون بودن مهمه

من که می‌گم این به اندازه الله‌اکبر گفتنهای شبانه سبزه

من که می‌گم این هم یه نه بزرگه که باید کوبیده بشه به دهن این قانون

من که می‌گم اینم یه جنگه، جنگ ما

من که می‌گم این رویای منه رویایی که هنوز و همیشه با منه.

محمد مصطفایی نوشته تا حالا بیست و هفت میلیون جمع کرده.

شماره کارتش رو هم اعلام کرده که واریز پول راحتتر بشه.

فراخوان استمداد رو کپی گرفتم فردا ببرم پخش کنم به نظرتون دیگه چی کار می‌شه کرد؟

جان چهار نفر آدم به قیمت 200 میلیون تومان به فروش می رسد

dargolestane — Thu, 22 Oct 2009 14:17:18 GMT

در یادداشت قبلی ام نوشتم از نوشتن کاری برنمی آید انگار، اما انگار از پول هنوز خیلی کارها برمی آید.

به محمد مصطفایی کمک کنیم.

دویست میلیون تومن یعنی فقط دوهزارتا تا صدهزارتومنی، زیاده؟ خوب چهارهزارتا پنجاه هزارتومنی.

من که فکر می کنم ما بی شماریم و این بچه ها زنده می مانند.

هرچند فقط این بچه ها نیستند که هم اکنون نیازمند یاری سبزمان هستند اینجا هم زنی هست که خوب بچه نیست اما آدم داستانش را که می شنود می بیند هرگز بچه نبوده است.

پی نوشت بی ربط: با تشکر از معلم ریاضی سرکار خانم شین

بچه‌کشی

dargolestane — Sun, 11 Oct 2009 13:31:18 GMT

دو تا بچه دو تا بچه روی بچه تاکید می‌کنم باهم دعوا می‌کنند یکی با چاقو یکی با شیشه به هم حمله می‌کنند و یکی می‌زنه اون یکی می‌میره، می‌تونست برعکس باشه. دو تا بچه نمی‌خواستند قتل کنند می‌خواستند دعوا کنند دو تا بچه. بعد دو تا آدم بزرگ صبح زود قبل آفتاب می‌روند می‌ایستند جلو چوبه دار بعد اون بچه که خوب حالا انقدر بزرگ شده که بشه مجازاتی که برای خفاش شب و سعید حنایی در نظر گرفته شد برایش اعمال بشه، می‌افته به پایشون و می‌گه "منو نکشین منو نکشین" همون بچه ببخشید بچه نه چون حالا دیگه بزرگ شده چند دقیقه بعد معلق تو زمین و آسمون می‌رقصه. دو تا آدم بزرگ می‌رن خونه‌شون شاید به خودشون می‌گن خون بچه‌شون پامال نشده شاید هم یه چیز دیگه می‌گن، شاید هم یه چیزی از رو دوششون برداشته شده شاید هم برنداشته شده، هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌دونم من فقط می‌دونم چهار سال پیش دو تا بچه داشتیم که حالا دیگه هیچکدومشون رو نداریم.

پی‌نوشت بی‌ربط: گاهی فکر می‌کنم تنها کاری که از من برمیاد نوشتنه و از نوشتن هیچ کاری برنمیاد.

بگو این‌طور نیست.

جناب آقای حاجی مشهدی

dargolestane — Sat, 10 Oct 2009 15:59:01 GMT

غیراز اینکه چنان شبیه مرحوم دایی ام بود که همان لحظه اول قبل از اینکه دهان باز کند اشک مرا درآورد

غیراز اینکه چنان لحن نرم و آرام بخشی داشت که آدم دلش می خواست یه بزه ای مرتکب شود ایشان بیاید وکیلش شود

غیراز اینکه حرف رفیق ما را زد و ما کلی دلمان تنگ شد یهویی

غیر از اینکه انقدر حرفهای خوب خوب و قشنگ قشنگ زد که آدم باید از رویش مشق بنویسد هر شب

در مورد دختر از دست رفته اش یک جمله گفت که غریب بود نمی دانم چه بود.

گفت: زیبایی اش جان را روشن می کرد، به خرد آدم می افزود.

به جان خودم این جمله از آن آیه هاست که سجده واجب دارد.

بودن به اندازه نبودن

dargolestane — Thu, 08 Oct 2009 22:27:37 GMT

اینجا باران می‌آید و من دلم می‌خواهد نماز بخوانم، خدا باید بداند هنوز به او ایمان دارم و گرنه نومید می‌شود.

روز تاریکی‌ست، ساعت ده صبح ناچار شدم چراغ روشن کنم. نور؟ من می‌گویم هیچ تو بشنو شب‌تابی تنها در عمق سیاهی چاهی بی ته تا کجا تنهاست.

تنها هستم من. تو از مرزهای تنم گریخته‌ای، و من در مرزهای تنم مانده‌ام که در روزهای تاریک چراغی روشن کنم مبادا نور از یاد تن برود.

غیر از روشن کردن چراغ در هاون آب می‌کوبم، گیسوی باد می‌بافم، خسته که می‌شوم بر ایوان می‌نشینم و به صداهای آواره در هوا گوش می‌دهم:

"نمی‌دونم. بچه رو از مدرسه میاری؟ آخ. بله بله چشم. پدر سگ مادر قحبه. باید. تو حق نداشتی. چقدر دوستم داری؟ به سلامت..."

بعضی روزها هم که بیکارم می‌روم به خیابانی که تو را به من بر نمی‌گرداند و با مژگانم برگهای خشک افتاده بر پیاده‌رو را جارو می‌زنم که کاری کرده باشم.

گاهی هم اختیارم را می‌دهم دست کلمات.

کلمات من دلتنگند، کلمات من بی‌تابند. کلمات من هی می‌شوند شکل متنی که نمی‌شود نشان کسی داد، کلمات من به سرشان زده، می‌خواهند لخت شوند پیش چشم همه. می‌خواهند بشوند شکل بغلم کن. کلماتم را پنهان می‌کنم، دستشان را محکم می‌گیرم، کلمات من آب می‌شوند که ازلا به لای انگشتان بسته‌ام بگریزند، کلمات من پرنده می‌شوند که بیایند دور سر تو بچرخند و بشوند شکل متنی که نمی‌شود نشان کسی داد.

کلمات من نمی‌فهمند تو هرگز نبوده‌ای،‌ کلمات من نمی فهمند تو از آنها خلق شده‌ای.

کلمات من معتقدند آنچه خلق کرده‌اند وجود دارد، نبودنش به اندازه بودنش وجود دارد.

گاهی حرف کلماتم را باور می‌کنم و آزادشان می‌گذارم، می‌روند می‌نشینند روی تاب موهایم، که تاب بخورند، گاهی از خم سینه‌هایم سر می‌خورند پایین و از خوشی جیغ می‌کشند. کلمه‌اند دیگر، دلشان به همین چیزها خوش است. به سرم زده چنین وقتهایی روی مقوای بزرگی بنویسم هم‌اکنون قادر به پاسخگویی به شما نمی‌باشم، کلمات من مشغول بازیند.

گاهی هم من، کلماتم و نور چراغ می‌رویم می‌ایستیم در وسط میدان اعدام درختان، می‌بینیم آنجا نیستی خوشحال می‌شویم همه با هم تا خانه لی لی می‌کنیم.

روز جهانی کودک روز جهانی ما

dargolestane — Wed, 07 Oct 2009 17:26:18 GMT

رقص کوچولو

آن تیلور

برقص کوچولوی من برقص

مامانت اینجاست از هیچی نترس

بپر بیر و جیغ بزن، بپر بپر و جیغ بزن

برقص برقص کوچولوی من

بپر روی پشت‌بوم، بپر زمین از رو بوم

بیا جلو برو عقب هی بچرخ هی بچرخ

با آواز مامانت برقص کوچولوی من

با آواز شادِ دینگ دینگادینگ دینگ

برقص برقص کوچولوی من