در گلستانه

باور کن، اگر امسال نمیریم دیگر هیچ‌وقت نمی‌میریم

dargolestane — Tue, 24 Nov 2009 16:55:48 GMT

آنکه می‌پندارد مرگ مقتدر است

خود دلیلی زنده بر مقتدر نبودنِ آن است

زندگی‌ای پیدا نمی‌شود که دست‌کم لحظه‌ای

جاودان نبوده باشد.

مرگ

همیشه در فاصلهٔ همین لحظه تاخیر می‌کند.

بیهوده دستگیره دری نامرئی را

برای باز شدن تکان می‌دهد.

هرچه را که به دست آورده‌ای

نمی‌تواند که از تو پس بگیرد.

از شعر "بدون اغراق دربارهٔ مرگ"

کتاب آدمها روی پل: مجموعه شعر "شیمبورسکا" ترجمه شهرام شیدایی/چوکا چکاد

حساب نیست

dargolestane — Mon, 23 Nov 2009 17:23:03 GMT

هم‌اکنون از گودر برادرم بر می‌گردم. این یادداشت کوتاه را آنجا خواندم:

زید ، همیشه به پیروزی سبز ها ایمان کامل داشت. حالا از سفر به تهران برگشته. هنگام اعدام فعال کرد سنندج بود ، و هنگام سفر رییس دولت به تبریز ، تبریز. در هر دو شهر سالها زندگی کرده. نظرش را جویا شدم. خیلی رک ، با ناامیدی پاسخ داد : "چیزی به نام جنبش سبز دیگر وجود خارجی ندارد. حد اقل خارج از تهران دیگر وجود ندارد

(نقل به مضمون و پیوند به اصل مطلب در وبلاگ نگارنده)

راستش اول اصلا شاکی شدم که چرا این مطلب را با هم شریک می‌شوید در گوگل‌خوان. بعد از خودم پرسیدم خوب شاید به این حرف اعتقاد دارند، به این حرف اعتقاد دارید؟

بعد فکر کردم ما، خودم را که می‌گویم که در این شهر بسیار کوچک زندگی می‌کنم، از شما که در آن شهر بزرگ زندگی می‌کنید خبر داریم اما شما از ما خبر ندارید. گفتم بیایم بنویسم که این‌طور نیست. حالا می‌خواهم بنویسم چرا فکر می‌کنم این‌طور نیست:

من هرگز آدم سیاسی نبودم هیچ‌وقت هم نمی‌شوم، تحلیل بلد نیستم، اصلا سواد سیاسی ندارم، این را قبلتر هم گفته‌ام، نمی‌دانم در فرهنگ سیاسی جنبش یعنی چه؟ شمایی که می‌دانی به من بگو، آیا جنبش فقط یعنی برویم به خیابانها و فریاد بزنیم؟ یعنی شاگردان من که از ده روز مانده به انتخابات روی تخته سفید‌های کلاسها می‌نویسند :سیزده آبان سبز بپوشید" حساب نیستند؟

یا آن یکی شاگردم که وقتی از او می‌پرسم"what do you like to throw way from your life?" صاف صاف نگاه می‌کند در چشمهایم و می‌گوید "AN" حساب نیست؟

یعنی آن زنی که هی راه می‌رود و می‌پرسد ما باید چه کنیم ما چه کار کنیم و اخبار و یادداشتهای سبز پرینت می‌گیرد به تعداد زیاد و کاغذها را می‌اندازد در خانه مردم همین شهر کوچک حساب نیست؟

یعنی آن یکی که یک دستبند سبز انداخته به دستش و هیچ‌جور آن را از خودش جدا نمی‌کند حساب نیست؟

یعنی اصلا یکی به من بگوید چطور شد که ما سبز شدیم؟ مطمئنم این‌طور نبود که شب بخوابیم و صبح سبز بیدار شویم. ما خیلی وقت بود سبز بودیم و خودمان نمی‌دانستیم. ما خیلی وقت است که در این راهیم، چه تو که اهل آن شهر بزرگی چه من‌ها که اینجاییم چه آنها که با ما هستند اما دور از کشورند.

جنبش سبز مثل جنبش آزادی زنان می‌ماند وقتی فهمیدی زنی و آزاد نیستی و می‌خواهی آزاد باشی به یکی از نفرات جنبش تبدیل شده‌ای و تا وقتی تو هستی فکر تو هست رویای تو هست جنبش زنده است.

از آنجایی که اینجانب در گوگل‌خوان عضو نیستم، نظر به اینکه آن مطلب در آنجا منتشر شده است، مقتضی است جوابیه بنده در همان محل منتشر شود. پیشاپیش متشکرم.

همه می‌میرند آقای دکتر بعضی اما پیش از مرگ می‌میرند ملتفتی که

dargolestane — Mon, 23 Nov 2009 09:30:18 GMT

حسین اخترزند کيانوش‌آسا سهراب ‌اعرابی ‌عليرضا افتخاري ‌ندا آقا سلطان محرم چگيني مسعود خسروی عباس دیسناد رامين رمضانی محسن روح الامینی اشکان سهرابی امير حسين طوفانپور سعید عباسی فر گلچینی مصطفی غنیان علی فتحعلیان هادی فلاح منش احمد کارگر نجاتی بهزاد مهاجر نادر ناصری احمد نعيم آبادي مسعود هاشم زاده مهدی کرمی ناصر امیر‌نژاد محمود رییسی نجفی یعقوب بروایه مبینا احترامی سعيد اسماعيلي‌ مراد آقاسی محسن ایمانی فاطمه براتی محمد حسين برزگر بهمن جنابی محسن حدادي شلير خضري فاطمه رجب پور بابک سپهر فهيمه سلحشور تينا سودي حسن شاپوری علي شاهدي کسری شرفی کامبیز شعاعی داوود صدري سيد رضا طباطبايي حسين طهماسبی ميثم عبادي حميد عراقي پريسا كلي محمد کامرانی مریم مهرآذین ترانه موسوی ایمان نمازی محمد نيكزادي ايمان هاشمي میلاد یزدان پناه زهرا بنی‌یعقوب زهرا کاظمی رامین پوراندرجانی و ...

پی‌نوشت بی‌ربط: بعضی‌ هم با مرگ از مردن عبور می‌کنند

خوراک مرغ و قارچ

dargolestane — Sun, 22 Nov 2009 19:49:18 GMT

اشپزی کردم.

آشپزی را دوست دارم، به معجزه آشپزی ایمان دارم. غیر از اینکه می‌شود با غذاها حال آدمها را خوب و خلقشان را خوش کرد، برای من آشپزی روش ابراز احساس است که بگویم ممنونم که دوست من هستید، ممنونم که هستید، ممنونم به خاطر این همه آوا که از ساز و نای شما رها می‌شود تا بشود گیلاسهای جفت که آویزان شوند از گوشهای من تا وقتی به کف روی آبهای اقیانوس تبدیل شوم.

در ضمن بعد شام یک کنسرت خصوصی فقط برای خود خود خودم برگزار شد. این را نوشتم که حسودیم نشود از اینکه شما امشب اجرا دارید و من نیستم برایتان دست بزنم.

قلب تو بندرها را دوست می‌دارد/ جایی که من غریبه‌ام

dargolestane — Sat, 21 Nov 2009 19:10:18 GMT

ایستاده بودیم روی پل و پایین پایمان شاخ طلایی بود و آبهای تیره بوسفور.

می‌دانستی در دوران سلاطین عثمانی دست و پای زنهای ناشزه حرم را می‌بستند و پرتشان می‌کردند به بوسفور،

ناشزه که می‌گویم یعنی مثلا نگفته بود چشم و فقط نگاه کرده بود، ناشزه که می‌گویم منظورم خودمان نیست

خوب که گوش کنی صدای سکوتشان را می‌شنوی.

یک کشتی رد شد.

گفتم :اگه تن آدم از خاکه حتما روحش از آبه.

- برای همینه که بعضی‌ها بخار می‌شن، بعضیها یخ می‌زنن.

- من دلم نمی‌خواد بخار بشم یا یخ بزنم من می‌خوام کف اقیانوس بشم

- کف اقیانوس؟

- قصه پری دریایی رو نشنیدی؟

- نه. بگو

- یکی بود یکی نبود. سالها پیش پری دریایی زیبایی بود که یهو بومبی سرنوشت می زنه پس سرش و عاشق شاهزاده می‌شه. می‌ره پیش جادوگر دریا و ازش می‌خواد کمک‌اش کنه بتونه روی خشکی به عشقش ملحق بشه. جادوگر در ازای گرفتن صدای پری، دم اون رو به پا تبدیل می‌کنه و بهش می‌گه اگه نتونه شاهزاده رو عاشق خودش کنه می‌میره و به کف روی آب اقیانوس تبدیل می‌شه. پری پیش شاهزاده می‌ره اما چون نمی‌تونسته حرف بزنه و عشقش رو به اون ابراز کنه راه به جایی نمی‌بره، و شاهزاده با دختر زیبای حاکم شهر همسایه ازدواج می‌کنه. پری دریایی که می‌دونسته امشب آخرین شب زندگیشه کنار دریا می‌آد و خواهرانش رو می‌بینه که سر از آب در آوردند و گیسوانشون رو بریدند. اونا به خواهرشون می‌گن گیسوشون رو به جادوگر دریا دادن و این خنجر رو گرفتن. اگه پری قبول کنه که امشب با این خنجر شاهزاده رو بکشه جادو باطل می‌شه و اون می‌تونه دوباره پری دریایی بشه و به دریا برگرده. پری چاقو رو می‌گیره اما نمی‌تونه شاهزاده رو بکشه. صبح فردا دیگه کسی پری دریایی رو نمی‌بینه چون با طلوع خورشید اون به کف اقیانوس تبدیل شده.

- چه قصه‌ای بود. چرا اینو تو وبلاگت نمی‌نویسی؟

- چون همه این قصه رو بلدند. ببینم تو که بچه بودی چی کار می‌کردی که نه کارتون دیدی نه نوار قصه گوش دادی؟

آن یکی نفر این گفتگو در این لحظه می‌خندد و من ادامه می‌دهم: حالا من به تو وصیت می‌کنم اگه زودتر از تو مردم به همه بگی همیشه دلم می‌خواست تبدیل به کف بشم.

- نه نباید این طوری بگم، این طوری خیال می‌کنند تو می‌خوای تبدیل به زمین کف اقیانوس بشی، باید بگم تو میخوای کف روی آبهای اقیانوس بشی.

- نمی‌دونم چی می‌گی، هر چی می‌گی یه جوری بگو که حسابی شیر فهم بشن.

- باشه.

پی نوشت بی ربط: عنوان سطری از یکی از شعرهای دبلیو اس مروین است: سرود سه لبخند

زعفران هندی؟

dargolestane — Fri, 20 Nov 2009 20:55:18 GMT

کلی دور خودم گشتم تا کاپالی چارشی (بازار سنتی) را پیدا کنم. در حالی که اگر راست دماغم رامی‌گرفتم و صاف می‌رفتم پنج دقیقه بیشتر با من فاصله نداشت. خوب بد هم نشد کلی کوچه پس کوچه نوردی کردم برای خودم.

بازار شلوغ و بزرگ و قشنگی بود. کمی برای خودم گشت زدم و آمدم بیرون. نمی‌دانم از کدام در وارد شدم و از کدام در خارج.

باز برای خودم بی‌هدف گشت زدم. تنهایی سفر کردن خیلی هم بد نیست، می‌توانی بشوی قاصدکی و بگذاری باد تو را با خود ببرد هر کجا که خواست.

(دلم می‌خواهد بگویم تنهایی سفر کردن خوب است ولی فکر کنم این از آن حرفهاست که فقط به درد خودم می‌خورد. دوست نداشتم انقدر به تنهایی خو کنم، می‌بینم که دارم یاد می‌گیرم یا شاید هم باید بگویم یاد گرفته‌ام چطور از تنهایی لذت ببرم، انگار رفیقی باشد که حضورش خوش است، و قدیمها این مرا می‌ترساند حالا نه. حالا اینکه دیگر نمی‌ترسم مرا می‌ترساند.)

به خانه برگشتم. نیما خیال کرده بود غمگینم. نبودم. فکر کنم زیادی با خودم مانده بودم، صدایم غبار گرفته بود. زیاد که تنها می‌مانم واکنشم به جهان بیرون کند می‌شود.

به نیما گفتم بدون فلفل دلمه‌ای و زردچوبه شام بی شام و این‌طوری شد که ما از بازار امینونو سر درآوردیم. بازاری که شبیه بازار تجریش بود، کلی ماهی و میگو، سوسیس و پنیر، سبزی و میوه، خوراکی‌های که نمی‌دانم چه بودند و ادویه. خیلی خوب بود، پر از رنگ و بو و زندگی.

و من یاد گرفتم زردچوبه به انگلیسی می‌شود : Indian Saffron

خانه خالی

dargolestane — Thu, 19 Nov 2009 20:00:18 GMT

ایاصوفیه را دوست نداشتم، عمارت عظیمی که زیبا بود اما دوست‌داشتنی نبود. انگار این ساختمان غول پیکر را بر اساس صفات قاسم جبار خداوند ساخته بودند.

اول سعی کردم به خودم بگویم خوب ببین چه خوب که در پس نام بزرگ "الله" تصویر مریم و مسیح کودک را نگه داشته‌اند. و ببین چه بی جنگ و دعوا سالهاست در کنار هم و در برابر دوربین توریستها ژست می‌گیرند. اما این‌طور نبود، بیشتر به این می‌ماند که در این ساختمان اسلام مسیحیت را به گروگان گرفته باشد، و آنچه من دیدم قدرت‌نمایی آیینی در برابر آیینی دیگر بود، نه چیزی دیگر.

من فقط دهلیزهایی را دوست داشتم که می رفتند سمت رواق مسجد و برمی‌گشتند به صحن.

و از همه عجیبتر اینکه نه الله و نه God هیچ‌کدام آنجا نبودند، خانه خالی بود.

پرتقالا

dargolestane — Wed, 18 Nov 2009 21:27:18 GMT

اولین بار که با یه دختر بیرون رفتم،

دوازده سالم بود

سردم بود، وزن دو تا پرتقال تو جیب کتم

منو پایین می‌کشید

آذر ماه بود. یخ زیر پاهام می‌شکست

نفسم یه لحظه جلو چشمم بود

بعد دیگه نبود.

داشتم می‌رفتم سمت خونه‌اش،

خونه‌ای که چراغ ایوونش شب و روز، تو آفتاب و بارون،

همیشه زرد و روشن بود.

یه سگ انقدر بهم پارس کرد تا

اون اومد بیرون، دستکشا رو

دستش کرد، صورتش

از سرخی رژلبش روشن بود. من بهش خندیدم

دستمو گذاشتم رو شونه‌ش و از خیابون ردش کردم

از پارکینگ ماشینای اسقاطی و از کنار درختای تازه کاشته هم،

بعد نفسامونو جلو فروشگاه دیدم

رفتیم تو، با صدای زنگ کوچیک بالای در، سر و کله خانم فروشنده

از وسط قفسه‌ها پیدا شد.

چرخیدم سمت آب‌نباتا

که مثل صندلیای ورزشگاه ردیف شده بودن،

ازش پرسیدم چی می‌خواد،

تو چشمهاش نور بود و کنج لبش خنده. دست کشیدم

رو سکه‌ ته جیبم،

اون شکلات رو برداشت،

قیمتش بیشتر از سکه من بود اما من هیچی نگفتم.

اول سکه رو درآوردم، بعد پرتقال رو

هر دو رو بی‌صدا گذاشتم رو پیشخون مغازه

سرمو که بالا آوردم، خانومه یه نگاه به چشام انداخت

و خیلی خوب فهمید قصه

چیه.

بیرون

چند تا ماشین با سر و صدا رد شدن

مه مثل یه کت کهنه

بین درختا آویزوون بود.

من دست دخترکمو گرفتم و تا دو تا کوچه انورتر

ولش نکردم

بعد دستشو ول کردم

که بتونه شکلاتشو باز کنه

خودمم پرتقالو پوست کندم،

رو پس زمینه خاکستری آذر ماه،

پرتقال رنگ نور بود

اگه کسی از دور نگا می‌کرد

به خیالش می‌رسید

دارم تو دستام آتیش روشن می‌کنم.

گری سوتو

چرا

dargolestane — Wed, 18 Nov 2009 19:50:18 GMT

صبح اول: از صدای بوق کشتی، جیغ مرغهای دریایی، صدای به هم خوردن بال کبوترها و صدای کلاغ، این شهروند جهانی بیدار شدم.

در استانبول احساس غریبی نمی‌کنید، اینجا زیباست، اینجا رنگی است، اما اینجا ته هرچیز شیرینی برای تو تلخی است، که تلخی از توست، که هرکجای جهان باشم سوالم با من است: "چرا برای ما نه، چرا در خانه من نه؟"

می‌دانی به گمانم استانبول شبیه زن زیبایی است که تظاهر می‌کند دوست دارد دور از دسترس و پر راز و رمز به نظر بیاید، از ترس اینکه مبادا آسیب ببیند، تو اما خوب می‌دانی مهربان است و باید نترسی از برجهای بلند قلعه هایش که به قلعه سنگباران می ماند. این تنها یک شباهت ظاهری است، اگر نترسی آن سوی این باروها تو تنها می‌مانی با سرخ، رنگ برگها و آبی دریا.

اگه می‌ترسی دستت رو بده به من.

اگر از دروغ، ریا، تقلب، باتوم، خودکشی، ناسزا، زندان، تجاوز نمیرم از شرم در برابر شما می میرم

dargolestane — Wed, 18 Nov 2009 15:30:18 GMT

می دانم یکی از مهم ترین نگرانی هایت این روزها تنها بودن من است .اما من تنها نیستم .نمی دانی چقدر دوستان خوبی داریم.جنبش سبز مردم دل ها را بارها به هم نزدیک کرده است .وقتی بیایی برایت می گویم که دوستان خوب مان این روزها خوبتر شده اند و حتی کسانی که روزی به هردلیل از من و یا تو رنجیده بودند و یا به هردلیلی از ما خوششان نمی آمد ،این روزها چقدر با من مهربان و همراه هستند .وقتی آمدی دوستان تازه ام را به تو معرفی می کنم که هدیه زندان به من هستند و هدیه جنبش سبز .زندان خیلی خوبی ها برای من داشت ،اما شاید مهم ترینش دوستان تازه ای باشد که پیدا کرده ام.بعضی از این دوستان آزاد شده اند و برخی هنوز در زندان اند و من به همه شان و به دوستی شان افتخار می کنم.

از یادداشتهای ژیلا بنی یعقوب